Afrika Namibië

Rondreis Namibië: Zo haal je het meest uit 15 dagen

Namibië en Botswana, zonder echte verwachtingen stapte ik het vliegtuig in naar het zuiden van Afrika. Maar wat hebben de landen me toch overdonderd, eigenlijk in alles. Met een 4×4 met daktent gewapend scheurden wij door de prachtige rode, groene, stoffige, dorre, oneindige en afwisselende landschappen. Van een verlaten mijndorpje, naar een kuststadje, springen uit een vliegtuig, in alle stilte naar dieren kijken naar niets-in-geen-velden-of-wegen te bekenen. Namibië vond ik prachtig in de landschappen, zo afwisselend, stil, ruimtelijk en af en toe buitenaards. Botswana heeft dan weer zo’n rijk dierenrijk, waar de national parks geen hekken hebben en dus de olifanten en giraffen rustig langs de weg hun blaadjes staan te kauwen terwijl je voorbij scheurt in je 4×4 van A naar B (hier lees je waar wij die geboekt hebben en waarom). En laten we zeker de Victoria Falls die onderweg mee kunt pakken niet vergeten, die miljoenen liters water die met al dat fantastische geweld naar beneden vallen, over zo’n geweldige breedte, dat is niet te bevatten, zo mooi. Dit stukje aarde heeft eigenlijk alles om verliefd op te worden en een combinatie van de twee is wel echt fantastisch.

In totaal hebben wij zo’n 30 dagen mogen genieten van deze heerlijke omgeving, en ik wil je enigszins een itinerary geven van wat je zoal zou kunnen doen in Namibië als je ook nadenkt over zo’n reis. In dit blog zal ik enkel Namibië behandelen. Om te beginnen de route die we hebben gereden:

Fish river Canyon

We begonnen onze weg in Johannesburg, Zuid-Afrika, daar hebben we onze 4×4 opgehaald en zijn direct die dag nog vertrokken richting Namibie. Dat betekende dat wij vanuit het zuiden van Namibië het land binnen kwam. Met de Fish River Canyon als eerste stop op onze agenda.

Na een flinke tijd rijden over een gravel road verschijnt er een maanlandschap, dat zo ver reikt als het oog kan zien. Prachtige heuvels in allerlei kleuren worden afgewisseld met kleine stroompjes rivier. Mocht je de tijd hebben, kan het wellicht ook interessant zijn de kloof in te gaan met een hike-tocht.

Kolmanskop (Luderitz)

Een oud mijnstadje, overgenomen door de duinen, aan de Namibische kust. Dat was eigenlijk het enige dat we ervan wisten, en toch wel getrokken door een bepaalde droevige schoonheid hebben we de omweg die we hiervoor moesten maken gemaakt. En we hebben allesbehalve spijt gehad. Het is ongelooflijk om te zien hoe een hele stad zo’n 50 jaar geleden verlaten is geweest, en hoe de natuur hier de dagelijkse gang van zaken over heeft genomen. Uren kun je hier rondwandelen, en elk gebouw laat weer iets nieuws zien. In een andere post heb ik uitgebreid geschreven over dit unheimische stadje!

Sossusvlei en Deadvlei

En toen was het zover, hier had ik toch wel naar uitgekeken, de Sossusvlei, waar men het toch wel bijna altijd direct over heeft als iemand over Namibië spreekt.

We sliepen op een camping vlak buiten de ingang van het park, een heerlijke plek, maar je mag pas vanaf een uur of 6 ’s ochtends het park in, waardoor je de zonsopgang eigenlijk net mist. Aan te raden is het dus om van te voren een plekje op een camping in het park te reserveren, dat is denk ik wel echt de moeite waard.

Echter, zijn wij niet minder getrakteerd op een prachtig uitzicht. Het zand neemt alle vormen en kleuren aan die je je kunt bedenken en wederom is er verder niets in geen velden of wegen te bekennen. Het beklimmen van de duinen is een serieus werkje, maar de moeite wordt driedubbeldik beloond met zicht op wat het einde van de wereld lijkt!

Swakopmund

Na de Sossusvlei rij je door een onmogelijk prachtig landschap naar Swakopmund. Om de zoveel minuten is het landschap veranderd van een groen en vruchtbaar berglandschap, naar een plat, maanachtig landschap waar niets groeit. De springbok en oryx die ons af en toe komt groeten maakt het plaatje helemaal compleet, dit is een heerlijke tour in onze 4×4.

In Swakopmund zelf hebben we eigenlijk vooral van de stad genoten, zijn we uit een vliegtuig gesprongen en hebben we bijgekletst met vriendjes die ook in Namibië op vakantie waren. Foto’s zijn er dus eigenlijk bij in geschoten, des te meer mental pictures, en toch wel een plekje dat je niet mag vergeten onderweg om even je dosis stadsleven weer op te krikken.

Spitzkoppe

Door wederom een prachtig landschap rijden we door naar Spitzkoppe, dat ligt in de regio Damaraland in het noorden van Namibië. We hebben eventjes gedacht om dit over te slaan, omdat er eigenlijk maar weinig over te vinden was. Maar dit is zeker een must-do als je er de tijd voor hebt. Tijdens je weg door dit landschap doemen er overal bergen op, soms kun je erop klimmen om te genieten van een uitzicht waar je alleen maar van kunt dromen. Hier voel je echt dat je ver van de bewoonde wereld bent!

Je kunt in het national park ook gemakkelijk blijven kamperen, best even reserveren van te voren, maar wat zal het magisch zijn om de zon onder te zien gaan in dit jaw-dropping landschap. Een wijntje erbij en beter kun je het leven echt niet wensen.

The White Lady

Op weg naar onze volgende stek hebben wij onze tent opgezet bij de White Lady Lodge, een prachtige plek, in the middle of nowhere, aan de voet van de brandberg waar ‘The White Lady’ is geschilderd. Een rotsbeschildering waarvan de oorsprong nog altijd vele mythes kent. Het lijkt erop dat de rotsbeschildering 2000 jaar oud is, en geschilderd door de Bushmen. De Lodge is een prachtige plek om even te rusten en te genieten van de omgeving. Mocht je niet hier in de buurt willen verblijven, dan hoef je voor ‘The White Lady’ zelf de de-tour niet per se te doen en is er meer te zien in de Twyfelfontein, waar de tekeningen in de rotsen zijn gekerfd en waar er veel meer bij elkaar gevonden zijn.

Etosha National Park

En natuurlijk mogen we Etosha niet vergeten, toch wel het national park van Namibië. En mijn allereerste safaripark ever, dus ik had echt geen idee wat ik kon verwachten. Maar ik ben meer dan ruimschoots verwend in dit park!

Urenlang rijd je door een, in onze zomer, dorre omgeving. Het is er heet, er is weinig water en daarom verzamelen de dieren zich veelal rond de schaarse waterholes. Etosha brengt daarmee als het ware de dieren naar jou toe, in plaats van andersom. We konden steeds tijden lang het schouwspel van de dieren blijven aanschouwen, de omgang tussen de verschillende soorten dieren, de hierarchie die er plaats vond en de karaktereigenschappen die bij de verschillende dieren horen. Het is heerlijk rustgevend om al die dieren hun leven te zien leiden.

Wanneer je in het park wilt blijven slapen moet je er een tijdje van te voren bij zijn. Weet je dus dat je gaat, en heb je enig idee wanneer je in Etosha zou zijn, boek dan direct de campsites of lodges die je wenst. Wij zijn drie dagen in Etosha geweest, en hebben onze eerste nacht in het vrij nieuwe Olifantsrus doorgebracht in het westen van het park, de tweede nacht vlak buiten het park bij het Safari Camp (ter hoogte van het midden van het park) en onze derde nacht in het Namutoni camp, in het oosten van het park. Op die manier hebben we alle delen van het park goed kunnen bezoeken. Je kunt de organisatie die de campings regelt het best gewoon even met je plannen mailen, en zij komen met de best passende oplossing voor jouw situatie. Ons hebben ze alleszins als de beste geholpen!

Caprivi Strip

Wij hadden het geluk dat onze reis na deze twee weken niet ten einde was, maar nog een prachtig vervolg kreeg bij de Victoria Falls en in Botswana. Dat maakte dat wij door de Namibische Caprivi Strip richting de Victoria Falls zijn gereden.

En stiekem was dat een van de beste ervaringen van Namibië. Bijna geen toerist te zien, kleine dorpjes langs de weg, de kinderen in een rijtje voor een bord met een leraar ervoor, lemen huisjes bedekt met riet en af en toe een schuurtje waar uit de beschilderingen duidelijk werd dat het een lokaal winkeltje of het cafe uit de buurt betrof. Overduidelijk dat ze hier leven zoals ze echt leven, geen show, niets bewust in gang gezet voor de toeristen, gewoon zoals het is. We krijgen hier geen gevoel van armoede, al lijken ze weinig materialistische dingen te hebben. Ze lijken er namelijk rijk, rijk in geluk en liefde voor elkaar. Als pottenkijkers hebben we hier vooral mental pictures van gemaakt. Het voelde bij ons niet ok om onze gigantische bak in de berm te parkeren om vervolgens met onze spiegelreflex even een foto te maken van hoe zij hun dagelijks leven hier leven. Naast deze geweldige kijk in hun cultuur, maar je hier ook voor het eerst kennis met de Okavango Delta, die we later in Botswana nog veel zouden tegenkomen.

In de Caprivi sliepen we op een camping die zich ook vrij laat vertalen als paradise on earth! Het Ngepi Camp staat bekend om haar onwijs grappige buitenlucht wc’s. Plassen kun je hier terwijl je uitkijkt over de rivier, en aan de overkant een nijlpaard hoort gapen. Naar de wc gaan is nog nooit zo’n plezant avontuur geweest! Mocht je kunnen, dan moet je hier zeker passeren, je hebt een geweldige tijd!

Het camp was ook onze laatste stop voor we ons richting Botswana zouden begeven. Wat was dit al ontzettend en onwijs fantastisch om mee te maken, en we waren nog maar op de helft van onze reis. Dat beloofde veel goeds! Snel meer..

♥ Annelies

You Might Also Like...

No Comments

Leave a Reply